Die besetting van Alcatraz (20 November 1969 - 11 Junie 1971) was ’n 19 maande lange betoging toe 89 Indiane en hulle ondersteuners Alcatraz-eiland beset het. Die protes is gelei deur Richard Oakes, LaNada Means en ander, terwyl John Trudell die groep se woordvoerder was. Hulle het op die eiland gewoon totdat die protes deur die Amerikaanse regering beëindig is.
Die protesgroep het vir hulle die naam Indians of All Tribes (IOAT) gekies.[1] IOAT het beweer volgens die Verdrag van Fort Laramie van 1868 tussen die VSA en die Lakotastam sou alle ongebruikte federale grond teruggegee word aan die Indiane wat dit eens bewoon het. Omdat die Alcatraz-gevangenis op 21 Maart 1963 gesluit is en die eiland in 1964 verklaar is tot oortollige federale eiendom, het sommige aktiviste gemeen die eiland kwalifiseer as grond wat deur die Indiane teruggeneem kon word. Op die hoogtepunt van die besetting was daar 400 mense wat op die eiland gewoon het.[2]
Teen laat Mei 1971 het die regering alle elektrisiteit, watertoevoer en telefoondienste na die eiland afgesny. Nog Indiane het egter by die oorspronklike groep aangesluit en hulle het hulle eie krag opgewek. Simpatieke lede van die publiek het kos en water verskaf. In Junie het ’n brand van onbekende oorsprong verskeie geboue op die eiland vernietig.[3] Die openbare steun en simpatie het algaande afgeneem, en daarmee saam die getal besetters. Op 11 Junie 1971 het ’n groot groep polisiemanne die oorblywende 15 mense van die eiland af verwyder.[3] Hulle is tot 10 jaar gevangenisstraf gevonnis en aan enigiemand wat die eiland sonder toestemming betree, is ’n boete van $10 000 belowe.
Hoewel deurspek met omstredenheid en al is die besetting met geweld beëindig, het baie mense die besetting as ’n sukses beskou omdat dit internasionale aandag gevestig het op die lot van die oorspronklike inwoners van Amerika[4] en meer as 200 voorvalle van burgerlike ongehoorsaamheid onder Indiane ontketen het.[5]